കൃഷി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ വരുമാനം മാത്രമല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ ആത്മാവും നഷ്ടപ്പെടും

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഊരുകളുടെ ഇന്നത്തെ കാർഷിക പ്രതിസന്ധിയും സുസ്ഥിര ഉപജീവനത്തിനായുള്ള പുതിയ വഴികളും

കേരളത്തിന്‍റെ കാർഷിക ഭൂപടത്തിൽ അട്ടപ്പാടിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. പ്രകൃതിയോടും പാരമ്പര്യത്തോടും ജൈവവൈവിധ്യത്തോടും ചേർന്ന് ജീവിച്ചിരുന്ന ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ അടിത്തറയായിരുന്നു കൃഷി. അത് വെറും ഭക്ഷണം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തൊഴിൽമേഖലയായിരുന്നില്ല; അട്ടപ്പാടിയിലെ ഊരുകളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും സംസ്കാരവും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളും സ്വയംപര്യാപ്തതയും നിലനിർത്തിയിരുന്ന ഒരു ജീവിതരീതിയായിരുന്നു.

റാഗി, ചാമ, തിന, കുതിരവാലി, വരക്, പനിവരക്, മണിച്ചോളം, കമ്പ് തുടങ്ങിയ ചെറുധാന്യങ്ങൾ, പരമ്പരാഗത നെല്ലിനങ്ങൾ, ഭൗമസൂചിക പദവി നേടിയ അട്ടപ്പാടിയുടെ സ്വന്തം തുവരയും അമരയും തുടങ്ങി വിവിധ പയർവർഗങ്ങൾ, എണ്ണക്കുരുക്കൾ, പച്ചക്കറികൾ, കിഴങ്ങുവർഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വൈവിധ്യമാർന്ന വിളകൾ അട്ടപ്പാടിയിലെ പരമ്പരാഗത കൃഷിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ന് പല ഊരുകളിലും സ്ഥിതി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഭൂമി കുറയുന്നു.

കൃഷിക്കാരുടെ എണ്ണം കുറയുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് ചെറുധാന്യ കൃഷി കുറഞ്ഞുവരുന്നു.

കൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം അനിശ്ചിതമാകുന്നു.

വന്യജീവി ആക്രമണം കർഷകരുടെ നഷ്ടം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

കൃഷി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു.

അതേസമയം, MGNREGS (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme) പല കുടുംബങ്ങൾക്കും പ്രധാനപ്പെട്ട വരുമാന ആശ്രയമായി മാറുന്നു.

ഈ മാറ്റത്തെ വെറും “കൃഷിയോടുള്ള താൽപര്യക്കുറവ്” എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഇത് കാർഷിക സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, വിപണി പ്രശ്നം, വന്യജീവി–കൃഷി സംഘർഷം, തൊഴിൽ ലഭ്യത, ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ്, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ, യുവതലമുറയുടെ തൊഴിൽ അഭിരുചി എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ പ്രശ്നമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പരിഹാരവും ഒറ്റ പദ്ധതിയാകാൻ പാടില്ല.

മില്ലറ്റ് വില്ലേജിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിലേക്ക്

അട്ടപ്പാടിയിലെ പരമ്പരാഗത ചെറുധാന്യ കൃഷിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനായി സർക്കാർ തലത്തിൽ നടപ്പാക്കിയ “Millet Village” പോലുള്ള പദ്ധതികൾ ഒരു നിർണായക ഇടപെടലായിരുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് പരമ്പരാഗത വിളകളെ വീണ്ടും കൃഷിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും, കർഷകരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും, പോഷകസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും, അട്ടപ്പാടിയുടെ തനത് കാർഷിക പാരമ്പര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും ഈ ഇടപെടലുകൾ സഹായിച്ചു.

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഏതാനും ഊരുകളിൽ ആരംഭിച്ച പ്രവർത്തനങ്ങൾ പിന്നീട് കൂടുതൽ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്നാൽ പദ്ധതിയുടെ കാലയളവിൽ ഉണ്ടായ ഉണർവിനെ ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക മാതൃകയാക്കി മാറ്റുന്നതിൽ ഉണ്ടായ പാളിച്ചകൾ ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷം ചെയ്തു എന്നതാണ് സത്യാവസ്ഥ.

ഒരു പദ്ധതി ആരംഭിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്.

ഒരു കർഷകനെ വീണ്ടും കൃഷിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

പക്ഷേ, അയാളെ വർഷംതോറും ലാഭകരമായി കൃഷി ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി.

ഇവിടെയാണ് അട്ടപ്പാടിയിലെ ഇന്നത്തെ പ്രശ്നത്തിന്‍റെ കാതൽ.

ചെറുധാന്യ കൃഷിയിലെ ക്രമാനുഗതമായ ഇടിവ്

അട്ടപ്പാടിയുടെ കാർഷിക പൈതൃകത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ് ചെറുധാന്യങ്ങൾ.

റാഗി, ചാമ, തിന, കുതിരവാലി, വരക്, പനിവരക്, മണിച്ചോളം, കമ്പ് തുടങ്ങിയ വിളകൾ:

• കുറഞ്ഞ ജലാവശ്യകതയുള്ളവയാണ്,

• പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയിലും താരതമ്യേന നിലനിൽക്കാൻ കഴിവുള്ളവയാണ്,

• പോഷകമൂല്യമുള്ളവയാണ്,

• പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണരീതിയുടെ ഭാഗമാണ്,

• ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിന് സഹായകരമാണ്,

• വരൾച്ചാ പ്രതിരോധ കാർഷികരീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയാണ്.

എന്നിട്ടും പല ഊരുകളിലും ഇവയുടെ കൃഷി ക്രമേണ കുറയുകയാണ്.

ഇതിന് നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ട്.

പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

1. കൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള ഉറപ്പുള്ള വരുമാനത്തിന്‍റെ അഭാവം

2. വിളവിന് സ്ഥിരമായ വിപണി ലഭിക്കാത്തത്

3. വിളവെടുപ്പിന്‍റേയും സംഭരണത്തിന്‍റേയും പ്രശ്നങ്ങൾ

4. കൃഷിയിടങ്ങളിലെ വന്യജീവികളുടെ ഇടപെടലുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കൃഷി നാശം

5. കൃഷിക്ക് ആവശ്യമായ തൊഴിലാളികളുടെ ലഭ്യതക്കുറവ്

6. കാർഷിക ഉൽപ്പാദനച്ചെലവിന്‍റെ വർദ്ധന

7. കാലാവസ്ഥയിലെ അനിശ്ചിതത്വം

8. യുവതലമുറയുടെ കൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള അകലം

9. കൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം ലഭിക്കാൻ എടുക്കുന്ന സമയം

10. ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് മൂല്യവർദ്ധനയും ബ്രാൻഡിംഗ് സംവിധാനവും അപര്യാപ്തമായത്

ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്:

കർഷകൻ കൃഷി ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കൃഷിയെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതിനാലല്ല; പലപ്പോഴും കൃഷി ചെയ്താൽ നഷ്ടമാകുമെന്ന അനുഭവമാണ് അയാളെ കൃഷിയിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നത്.

വന്യജീവി–കൃഷി സംഘർഷം: കർഷകന്‍റെ പുതിയ പ്രതിസന്ധി

അട്ടപ്പാടിയിലെ കാർഷിക പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വന്യജീവികൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന കൃഷി നാശം അവഗണിക്കാനാവില്ല.

കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക് വന്യജീവികൾ കടന്നുകയറുന്നത് പല പ്രദേശങ്ങളിലും കർഷകരുടെ സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് മയിലുകൾ പോലുള്ള പക്ഷികൾ

വിത്ത് വിതച്ചതിനു ശേഷമുള്ള ഘട്ടത്തിലും കതിര് നിറയുന്ന ഘട്ടത്തിലും വിളകൾക്ക് ഗണ്യമായ നാശം വരുത്തുന്നുവെന്ന പരാതികൾ കർഷകരിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നുണ്ട്.

ഒരു കർഷകൻ മാസങ്ങളോളം കൃഷിയിടത്തിൽ പരിശ്രമിച്ച് വളർത്തിയ വിളകൾ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നശിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്നത് വിളനഷ്ടം മാത്രമല്ല.

അത്:

വിത്തിന്‍റെ  നഷ്ടം+തൊഴിൽച്ചെലവിന്‍റെ നഷ്ടം+പ്രതീക്ഷിച്ച വരുമാനത്തിന്‍റെ നഷ്ടം+കുടുംബത്തിന്‍റെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയുടെ നഷ്ടം

എന്നിങ്ങനെ പലതരത്തിലുള്ള നഷ്ടമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വന്യജീവി നാശം കൃഷിയുടെ “ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം” എന്ന നിലയിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല.

“കൃഷി ചെയ്താലും വിളവെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ കർഷകൻ എന്തിന് വീണ്ടും കൃഷി ചെയ്യും?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഭരണസംവിധാനവും സമൂഹവും ഒരുമിച്ച് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.

നഷ്ടപരിഹാരത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടം ഒഴിവാക്കുന്ന സംവിധാനത്തിലേക്ക്

വന്യജീവി നാശം സംഭവിച്ച ശേഷം നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുന്നത് ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്

നാശം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതൽ സംവിധാനം.

അട്ടപ്പാടിയിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രീയമായ Community-Based Crop Protection System രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയും.

ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുത്താവുന്ന ഘടകങ്ങൾ:

• വിളനാശം സംഭവിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളുടെ മാപ്പിംഗ്

• വന്യജീവി സഞ്ചാരപാതകളുടെ രേഖപ്പെടുത്തൽ

• വിള സംരക്ഷണത്തിനുള്ള ശാസ്ത്രീയ മാർഗങ്ങൾ

• സൗരോർജ്ജ അധിഷ്ഠിത പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ

• Community Crop Protection Groups

• രാത്രികാല നിരീക്ഷണ സംവിധാനം

• കർഷകർക്കുള്ള ത്വരിത റിപ്പോർട്ടിംഗ് സംവിധാനം

• വിളനാശത്തിന്‍റെ ഡിജിറ്റൽ രേഖപ്പെടുത്തൽ

• നഷ്ടപരിഹാര നടപടികളുടെ വേഗത വർധിപ്പിക്കൽ

• വനം–കൃഷി–തദ്ദേശസ്ഥാപനം–കർഷക സംഘടനകൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം

ഇതോടൊപ്പം മയിലുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പക്ഷികളിൽ നിന്ന് വിള സംരക്ഷിക്കാൻ നിയമാനുസൃതവും പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദപരവുമായ മാർഗങ്ങൾ കാർഷിക ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ചേർന്ന് കണ്ടെത്തണം.

വന്യജീവികളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല പരിഹാരം.

കർഷകനെയും വന്യജീവിയെയും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സഹവർത്തിത്വ മാതൃകയാണ് ലക്ഷ്യം.

MGNREGS: സുരക്ഷാ വലയമോ, കൃഷിക്ക് പകരമാകുന്ന വരുമാനമോ?അട്ടപ്പാടിയിലെ നിരവധി കുടുംബങ്ങൾക്ക് MGNREGS

ഇന്ന് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വരുമാന സ്രോതസ്സാണ്.

MGNREGS പോലുള്ള തൊഴിൽ ഉറപ്പ് പദ്ധതികൾ ഗ്രാമീണ കുടുംബങ്ങൾക്ക് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ നൽകുന്നതിൽ നിർണായകമാണ്. അതിനെ വിമർശിക്കേണ്ടതില്ല.

എന്നാൽ മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ പ്രസക്തം:

“ഒരു കുടുംബത്തിന്‍റെ പ്രധാന വരുമാനം സ്ഥിരമായി കൂലിത്തൊഴിലിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുമോ?”

ഒരു കുടുംബത്തിന് MGNREGS

വഴി ലഭിക്കുന്ന വരുമാനം തൽക്ഷണ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ നൽകാം.

പക്ഷേ കൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം:

• ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ,

• ആസ്തി സൃഷ്ടി,

• വിപണി പങ്കാളിത്തം,

• സംരംഭകത്വം,

• കുടുംബത്തിന്‍റെ ഉൽപ്പാദന ശേഷി,

• പ്രാദേശിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ

എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്.

അതുകൊണ്ട് MGNREGS-നെ കൃഷിക്ക് എതിരായ ഒന്നായി കാണേണ്ടതില്ല.

പകരം,

“തൊഴിൽ ഉറപ്പിൽ നിന്ന് ഉൽപ്പാദനാധിഷ്ഠിത ഉപജീവനത്തിലേക്ക്”

എന്നൊരു പരിവർത്തനം സാധ്യമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

MGNREGS വഴി സാധ്യമാകുന്ന നിയമാനുസൃതവും അംഗീകൃതവുമായ കാർഷിക അനുബന്ധ ആസ്തി വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൃഷിയുടെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് അത് കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം.

കൃഷിയെ വീണ്ടും ലാഭകരമാക്കാതെ കൃഷി പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല

അട്ടപ്പാടിയിൽ “കൃഷി ചെയ്യണം” എന്ന് കർഷകനോട് പറയുന്നത് മാത്രം പോരാ.

അയാളോട് പറയേണ്ടത്:

“നിങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്യൂ; ഉൽപ്പന്നത്തിന് വിപണി ഞങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാം.”

എന്നതാണ്.

അതിന് ഒരു സമഗ്രമായ Tribal Agricultural Value Chain ആവശ്യമാണ്.

കൃഷി → ശേഖരണം → തരംതിരിക്കൽ → സംഭരണം → സംസ്കരണം → മൂല്യവർധന → പാക്കേജിംഗ് → ബ്രാൻഡിംഗ് → വിപണി

ഈ ശൃംഖലയിലെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും കർഷകന്‍റെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കണം

ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു കിലോഗ്രാം റാഗി ധാന്യം മാത്രം വിൽക്കുന്നതിനെക്കാൾ:

• റാഗി മാവ്,

• റാഗി പുട്ടുപൊടി,

• റാഗി ദോശ മിക്സ്,

• ഹെൽത്ത് മിക്സ്,

• റെഡി-ടു-കുക്ക് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ

തുടങ്ങിയ മൂല്യവർദ്ധിത ഉൽപ്പന്നങ്ങളാക്കി വിപണിയിലെത്തിച്ചാൽ കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക മൂല്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും.

ഇതിലൂടെ കൃഷി → സംരംഭം → തൊഴിൽ → വരുമാനം എന്ന പുതിയ ശൃംഖല സൃഷ്ടിക്കാം.

“Traditional Promotional Tourism” – അട്ടപ്പാടിയുടെ പുതിയ സാധ്യത

അട്ടപ്പാടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് ഭൂമിയിലും വിളകളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

അട്ടപ്പാടിയുടെ സംസ്കാരമാണ് അതിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം.

ഇരുള, മുഡുഗ, കുറുമ്പ തുടങ്ങിയ ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെ:

• പരമ്പരാഗത കൃഷിരീതികൾ,

• വിത്ത് പാരമ്പര്യം,

• ഭക്ഷണ സംസ്കാരം,

• തനത് പാചകരീതികൾ,

• ഔഷധസസ്യ അറിവ്,

• പ്രകൃതി അറിവ്,

• കാർഷിക ഉപകരണങ്ങൾ,

• പരമ്പരാഗത കലാരൂപങ്ങൾ,

• ഊരു ജീവിതരീതി

എല്ലാം തന്നെ ഉത്തരവാദിത്തപരമായ ടൂറിസത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്.

ഇത് സാധാരണ വിനോദസഞ്ചാരമല്ല.

“കൃഷി കാണാൻ വരുന്ന വിനോദസഞ്ചാരി”

എന്ന ആശയത്തിലേക്ക് മാറണം.

ഒരു “Traditional Tribal Agriculture Experience” എങ്ങനെയായിരിക്കാം?

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഒരു ഊരിനെ ഒരു കാർഷിക–സാംസ്കാരിക അനുഭവകേന്ദ്രമായി വികസിപ്പിക്കുന്നതായി ചിന്തിക്കാം.

ഒരു സന്ദർശകന്‍റെ ഒരു ദിവസത്തെ അനുഭവം:

രാവിലെ

പരമ്പരാഗത കൃഷിയിട സന്ദർശനം.

റാഗി, ചാമ, തിന 

തുടങ്ങിയ വിളകളെക്കുറിച്ച് കർഷകനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കുക.

തുടർന്ന്

പരമ്പരാഗത വിത്തുകളുടെ പ്രദർശനം.

“ഒരു വിത്തിന്‍റെ കഥ” എന്ന രീതിയിൽ ഓരോ വിളയുടെയും ചരിത്രവും ഉപയോഗവും വിശദീകരിക്കുക.

ഉച്ചയ്ക്ക്

പരമ്പരാഗത അട്ടപ്പാടി ഭക്ഷണം.

കർഷക കുടുംബങ്ങൾ തന്നെ തയ്യാറാക്കുന്ന ഭക്ഷണം.

വൈകുന്നേരം

പരമ്പരാഗത കൃഷിരീതികളുടെ പ്രദർശനം.

വിത്ത് സംരക്ഷണം, ധാന്യം സംസ്കരിക്കൽ, പരമ്പരാഗത ഉപകരണങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ.

രാത്രി

പ്രകൃതിയോടും സംസ്കാരത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട കഥകളും അനുഭവങ്ങളും.

ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം:

വിനോദസഞ്ചാരത്തിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം നേരിട്ട് കർഷക കുടുംബങ്ങളിലേക്ക് എത്തണം.

“ഒരു ഊരു – ഒരു കാർഷിക അനുഭവം”

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഓരോ ഊരിനും ഒരേ രീതിയിലുള്ള ടൂറിസം മാതൃക ആവശ്യമില്ല.

ഓരോ പ്രദേശത്തിന്‍റേയും പ്രത്യേകത അനുസരിച്ച് “One Ooru – One Agricultural Experience” എന്ന ആശയം നടപ്പാക്കാം.

ഉദാഹരണത്തിന്:

• ഒരു ഊരു – റാഗി കൃഷി

• ഒരു ഊരു – പരമ്പരാഗത നെല്ല്

• ഒരു ഊരു – പയർവർഗങ്ങൾ

• ഒരു ഊരു – വിത്ത് സംരക്ഷണം

• ഒരു ഊരു – വനഭക്ഷണം

• ഒരു ഊരു – പരമ്പരാഗത പാചകം

• ഒരു ഊരു – തേൻ

• ഒരു ഊരു – ഔഷധസസ്യങ്ങൾ

എന്നിങ്ങനെ പ്രാദേശിക പ്രത്യേകതയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വികസിപ്പിക്കാം.

ഇതിലൂടെ വിനോദസഞ്ചാരവും കൃഷിയും പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തും.

“Farm-to-Experience-to-Market” മാതൃക

അട്ടപ്പാടിയിലെ കാർഷിക ടൂറിസത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷത വിപണിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം.

ഒരു സന്ദർശകൻ ഒരു കർഷകന്‍റെ കൃഷിയിടം സന്ദർശിക്കുന്നു.

അവിടെ റാഗി കൃഷി കാണുന്നു.

പിന്നീട് അതേ റാഗിയിൽ നിന്നുള്ള ഉൽപ്പന്നം രുചിക്കുന്നു.

അവസാനം ആ ഉൽപ്പന്നം വാങ്ങുന്നു.

ഇതാണ്:

Farm → Experience → Food → Product → Market

എന്ന മാതൃക.

ഇതിലൂടെ വിനോദസഞ്ചാരി ഒരു ഉപഭോക്താവായി മാത്രം നിൽക്കുന്നില്ല.

അവൻ അട്ടപ്പാടിയുടെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാകുന്നു.

യുവാക്കളെ കൃഷിയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള വഴി

യുവാക്കൾക്ക് “കൃഷി ചെയ്യൂ” എന്ന് പറയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അവർ കൃഷിയിലേക്ക് വരില്ല.

അവർക്ക്:

കൃഷി + സാങ്കേതികവിദ്യ + സംരംഭകത്വം + വിപണി + ടൂറിസം

എന്ന പുതിയ തൊഴിൽ മാതൃക നൽകണം.

ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു യുവാവിന്:

• Farm Guide

• Agri-Tourism Coordinator

• Digital Marketing Executive

• Traditional Food Entrepreneur

• Millet Processing Entrepreneur

• Farm Stay Coordinator

• Tribal Product Sales Executive

• Photography / Content Creator

• Local Product Aggregator

എന്നിങ്ങനെ നിരവധി തൊഴിൽ സാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കാം.

അപ്പോൾ കൃഷി പഴയ തലമുറയുടെ തൊഴിൽ എന്നതിൽ നിന്ന് പുതിയ തലമുറയുടെ സംരംഭമായി മാറും.

സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം

അട്ടപ്പാടിയിലെ കാർഷിക–സാംസ്കാരിക പുനരുജ്ജീവനത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം നിർണായകമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച്:

• പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണ നിർമ്മാണം,

• മൂല്യവർദ്ധിത ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ,

• വിത്ത് സംരക്ഷണം,

• ഭക്ഷ്യസംസ്കരണം,

• പാക്കേജിംഗ്,

• ഹോംസ്റ്റേ,

• പരമ്പരാഗത പാചക അനുഭവങ്ങൾ,

• ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾ

എന്നിവയിൽ സ്ത്രീകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കൂട്ടായ്മകൾ രൂപപ്പെടുത്താം.

ഇതിലൂടെ ഒരു കുടുംബത്തിന്‍റെ വരുമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം സ്ത്രീകളുടെ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യവും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള ശേഷിയും വർദ്ധിക്കും.

സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ അസന്തുലിതാവസ്ഥ കുറയ്ക്കുക

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഇന്നത്തെ പ്രശ്നങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി മാത്രം കാണാനാകില്ല.

തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ, വരുമാനം, ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ, വിദ്യാഭ്യാസം, യുവാക്കളുടെ കുടിയേറ്റം, കൃഷിയോടുള്ള സമീപനം, പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം എന്നിവയെല്ലാം തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കൃഷി കുറഞ്ഞാൽ:

ഉൽപ്പാദനം കുറയും → വരുമാനം കുറയും → വിപണി പ്രവർത്തനം കുറയും → പ്രാദേശിക തൊഴിൽ കുറയും → പുറംവരുമാനത്തെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരും.

അതേസമയം കൃഷി പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചാൽ:

ഉൽപ്പാദനം വർധിക്കും → ശേഖരണം വർധിക്കും → സംസ്കരണം വർധിക്കും → വിപണി വളരും → പ്രാദേശിക തൊഴിൽ വർധിക്കും → കുടുംബവരുമാനം വർധിക്കും.

അതിനാൽ കാർഷിക പുനരുജ്ജീവനം ഒരു കൃഷി പദ്ധതി മാത്രമല്ല.

അത് ഒരു സാമൂഹിക പുനർനിർമ്മാണ പദ്ധതിയാണ്.

അട്ടപ്പാടിക്കായി ഒരു പുതിയ സമഗ്ര മാതൃക

ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അട്ടപ്പാടിക്ക് ആവശ്യമായത് മറ്റൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട പദ്ധതി അല്ല.

പകരം താഴെ പറയുന്ന ഘടകങ്ങളെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന “Attappady Sustainable Tribal Livelihood Model” പോലൊരു സമഗ്ര മാതൃകയാണ് ആവശ്യം.

1 – കാർഷിക പുനരുജ്ജീവനം

പരമ്പരാഗത ചെറുധാന്യങ്ങളും തനത് വിളകളും വീണ്ടും വ്യാപിപ്പിക്കുക.

2 – വിത്ത് സംരക്ഷണം

Traditional Seed Banks / Community Seed Systems.

3 – ഉറപ്പുള്ള വിപണി

കർഷകരിൽ നിന്ന് നേരിട്ടുള്ള ശേഖരണം.

4 – മൂല്യവർദ്ധന

മില്ലറ്റ്, പയർവർഗം, പരമ്പരാഗത നെല്ല് തുടങ്ങിയവയിൽ value-added products.

5 – വന്യജീവി നാശനിവാരണം

Community-based crop protection.

6 – MGNREGS–കാർഷിക ഏകോപനം

നിയമപരമായി അനുവദനീയമായ കാർഷിക ആസ്തി വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി തൊഴിൽ ഉറപ്പ് പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുക.

7 – Tribal Agri-Tourism

കൃഷി, ഭക്ഷണം, സംസ്കാരം, പ്രകൃതി എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഉത്തരവാദിത്ത ടൂറിസം.

8 – യുവജന സംരംഭകത്വം

കൃഷിയോടനുബന്ധിച്ച പുതിയ തൊഴിൽ മേഖലകൾ.

9 – സ്ത്രീ സംരംഭങ്ങൾ

പ്രാദേശിക ഭക്ഷണവും മൂല്യവർധിത ഉൽപ്പന്നങ്ങളും.

10 – ഡിജിറ്റൽ വിപണി

Online sales, traceability, direct consumer linkage.

കർഷകന്‍റെ വരുമാനം മാത്രമല്ല,

കർഷകന്‍റെ മാന്യതയും സംരക്ഷിക്കണം

അട്ടപ്പാടിയിലെ കർഷകനെ ഒരു “പദ്ധതി ഗുണഭോക്താവ്” എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റേണ്ട സമയമാണിത്.

അയാൾ ഒരു:

ഉൽപ്പാദകൻ,

വിത്ത് സംരക്ഷകൻ,

ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷകൻ,

പരമ്പരാഗത അറിവിന്‍റെ ഉടമ,

ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ പങ്കാളി,

പ്രാദേശിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറ

എന്ന നിലയിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടണം.

കർഷകന്‍റെ ഉൽപ്പന്നത്തിന് വില നൽകുന്നതുപോലെ തന്നെ, അയാളുടെ അറിവിനും സംസ്കാരത്തിനും പാരമ്പര്യത്തിനും മൂല്യം നൽകണം.

ഒരു പുതിയ അട്ടപ്പാടിയുടെ സ്വപ്നം

നമുക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാം—

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഒരു ഊരിൽ വീണ്ടും റാഗി കൃഷി ചെയ്യുന്നു.

കർഷകൻ വിളവെടുക്കുന്നു.

അത് പ്രാദേശിക ശേഖരണകേന്ദ്രത്തിലെത്തുന്നു.

അവിടെ തരംതിരിക്കുന്നു.

ഒരു ഭാഗം ധാന്യമായി വിപണിയിലെത്തുന്നു.

മറ്റൊരു ഭാഗം മാവായി മാറുന്നു.

മറ്റൊരു ഭാഗം മൂല്യവർദ്ധിത ഭക്ഷ്യ ഉൽപ്പന്നമാകുന്നു.

ഒരു വിനോദസഞ്ചാരി ആ കൃഷിയിടം സന്ദർശിക്കുന്നു.

കർഷകന്‍റെ വീട്ടിൽ പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത വിത്തുകളുടെ കഥ കേൾക്കുന്നു.

അവസാനം ആ കർഷകന്‍റെ ഉൽപ്പന്നം വാങ്ങി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ഇവിടെ ഒരേ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ:

കർഷകന് വരുമാനം ലഭിക്കുന്നു.

സ്ത്രീക്ക് തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നു.

യുവാവിന് പുതിയ അവസരം ലഭിക്കുന്നു.

പ്രാദേശിക ഉൽപ്പന്നത്തിന് വിപണി ലഭിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത കൃഷി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

സംസ്കാരം നിലനിൽക്കുന്നു.

വിനോദസഞ്ചാരിക്ക് ഒരു യഥാർത്ഥ അനുഭവം ലഭിക്കുന്നു.

പ്രകൃതിയുമായി മനുഷ്യന്‍റെ ബന്ധം ശക്തമാകുന്നു.

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സുസ്ഥിര വികസനം.

ഇനി വേണ്ടത് പുതിയൊരു സമീപനമാണ്

അട്ടപ്പാടിയുടെ കാർഷിക പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ സർക്കാർ വകുപ്പുകൾ മാത്രം പ്രവർത്തിച്ചാൽ മതിയാകില്ല.

കർഷകർ + ഊരു കൂട്ടായ്മകൾ + തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ + കൃഷി വകുപ്പ് + വനം വകുപ്പ് + ടൂറിസം വകുപ്പ് + MGNREGS സംവിധാനങ്ങൾ + കാർഷിക ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾ + FPOs + വിപണി പങ്കാളികൾ + സാമൂഹിക സംഘടനകൾ

എന്നിവയെല്ലാം ഒരേ വേദിയിൽ കൊണ്ടുവരണം.

ഓരോ ഊരിന്‍റേയും യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി Ooru-level Agricultural Livelihood Plan തയ്യാറാക്കണം.

ഓരോ ഊരിലും:

• എത്ര ഭൂമി കൃഷിയോഗ്യമാണ്?

• എത്ര ഭൂമി നിലവിൽ കൃഷിയിലാണ്?

• ഏത് വിളകൾ കൃഷി ചെയ്യുന്നു?

• ഏത് വിളകളാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്?

• വന്യജീവി നാശം എത്രയാണ്?

• എത്ര കുടുംബങ്ങൾ കൃഷിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു?

• എത്ര യുവാക്കൾ കൃഷിയോട് ബന്ധപ്പെടുന്നു?

• വിപണി എവിടെയാണ്?

• മൂല്യവർദ്ധനയ്ക്കുള്ള സാധ്യത എന്താണ്?

• ടൂറിസം സാധ്യത എന്താണ്?

എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തി

ശാസ്ത്രീയമായ ഊരു അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കണം.

അവസാനമായി – കൃഷിയെ രക്ഷിക്കുക എന്നത് അട്ടപ്പാടിയെ രക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്

അട്ടപ്പാടിയിലെ കാർഷിക ഇടിവ് ഒരു കർഷകന്‍റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല.

അത് ഒരു കുടുംബത്തിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്.

ഒരു ഊരിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്.

ഒരു തലമുറയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഒരു സംസ്കാരത്തിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്.

ഒരു പ്രദേശത്തിന്‍റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

റാഗിയുടെ ഒരു വിത്ത് മണ്ണിൽ നട്ടപ്പോൾ ഒരു വിള മാത്രം വളരുന്നില്ല.

ഒരു പാരമ്പര്യം വളരുന്നു.

ഒരു കുടുംബത്തിന്‍റെ പ്രതീക്ഷ വളരുന്നു.

ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം വളരുന്നു.

ഒരു പ്രദേശത്തിന്‍റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ വളരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് അട്ടപ്പാടിയിലെ കൃഷിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കേണ്ടത് വെറും “കൃഷി വർദ്ധിപ്പിക്കൽ” എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ മാത്രം ആയിരിക്കരുത്.

“കൃഷിയിൽ നിന്ന് വരുമാനം,

വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് ആത്മാഭിമാനം,

ആത്മാഭിമാനത്തിൽ നിന്ന് സാമൂഹിക ശക്തി,

സാമൂഹിക ശക്തിയിൽ നിന്ന് സുസ്ഥിരമായ അട്ടപ്പാടി”

എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായിരിക്കണം നമ്മുടെ യാത്ര.

MGNREGS പോലുള്ള സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്; എന്നാൽ അതിനൊപ്പം കർഷകന്‍റെ സ്വന്തം ഉൽപ്പാദന ശേഷിയും വരുമാന ശേഷിയും പുനർനിർമ്മിക്കണം.

വന്യജീവികളെ സംരക്ഷിക്കണം;

അതോടൊപ്പം കർഷകന്‍റെ വിളയും സംരക്ഷിക്കണം.

പാരമ്പര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കണം;

അതിനെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് സാമ്പത്തിക അവസരമാക്കുകയും വേണം.

ടൂറിസത്തെ വികസിപ്പിക്കണം;

പക്ഷേ അട്ടപ്പാടിയുടെ സംസ്കാരത്തെ വാണിജ്യവൽക്കരിക്കാതെ, സമൂഹത്തിന്‍റെ ഉടമസ്ഥതയിലും

പങ്കാളിത്തത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഉത്തരവാദിത്ത ടൂറിസമായി വളർത്തണം.

അവസാനം നമ്മൾ ലക്ഷ്യമിടേണ്ടത്:

“കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ച് ഉപജീവനം തേടുന്ന അട്ടപ്പാടിയിൽ നിന്ന്, കൃഷിയെയും സംസ്കാരത്തെയും പ്രകൃതിയെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉപജീവനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അട്ടപ്പാടിയിലേക്ക്.”

ഇത് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമല്ല.

ശരിയായ ആസൂത്രണവും,

കർഷകകേന്ദ്രിതമായ വിപണി സംവിധാനവും, വന്യജീവി–കൃഷി സംഘർഷത്തിന് ശാസ്ത്രീയ പരിഹാരവും, മൂല്യവർധനയും, യുവജന പങ്കാളിത്തവും,

പരമ്പരാഗത സാംസ്കാരിക ടൂറിസവും ഒരുമിപ്പിച്ചാൽ ഇത് സാധ്യമായ ഒരു വികസന മാതൃകയാണ്.

അട്ടപ്പാടിയുടെ ഭാവി പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവരേണ്ടതില്ല.

അത് അട്ടപ്പാടിയുടെ മണ്ണിലും വിത്തിലും കർഷകരിലും ഊരുകളിലും സംസ്കാരത്തിലും ഇതിനകം തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

നമുക്ക് ചെയ്യേണ്ടത് ആ സാധ്യതയെ വീണ്ടും ഉണർത്തുക മാത്രമാണ്.

__രഞ്ജിത്ത്. ആർ, ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ (CEO)

ATFAM – Attappadi Tribal Farmers Association for Millets Producer Company Limited, മിനി സിവിൽ സ്റ്റേഷൻ, അഗളി, അട്ടപ്പാടി, പാലക്കാട്, കേരളം-678581