ഒരു പിടി നെല്ലിൽ ഒരു നാടിന്‍റെ കഥ

തിരുനെല്ലിയിലെ വയലുകളിൽ നിന്ന് കേട്ടെടുത്ത നെല്ലിന്‍റെ പാരമ്പര്യവും അറിവും

ചില യാത്രകൾ നമ്മെ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.

ചില യാത്രകൾ നമ്മെ ഒരു മനുഷ്യനിലേക്കും, ഒരു മണ്ണിലേക്കും, ഒരു അറിവിലേക്കും കൊണ്ടുപോകും.

എനിക്ക് വയനാട്ടിലെ തിരുനെല്ലിയിലേക്കുള്ള യാത്ര അത്തരത്തിലൊന്നായിരുന്നു.

നെല്ലിനെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ഞാൻ ഒരു പുസ്തകത്തിലേക്ക് പോയതല്ല. ഒരു ലാബിലേക്കും പോയതല്ല. വയലിലേക്കാണ് പോയത്.

അവിടെ കർഷകരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന്, അവരുടെ വയലുകളിൽ നിന്ന്, അവരുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന്, വർഷങ്ങളായി അവർ സംരക്ഷിച്ചുവന്ന വിത്തുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടറിഞ്ഞ അറിവുകളാണ് ഈ കഥയുടെ അടിസ്ഥാനം.

ഈ അറിവ് എനിക്ക് പങ്കുവെച്ച NJATTADI FPC-യുടെ ചെയർമാനും മഹത്തായ കർഷകനുമായ ശ്രീ. അജി തോമസ്, വയനാട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ട അജയേട്ടൻ, കൂടാതെ പേരെടുത്തുപറയാൻ കഴിയാത്തത്ര വിലപ്പെട്ട അറിവുകൾ പങ്കുവെച്ച വയനാട്ടിലെ മറ്റ് കർഷക സഹോദരങ്ങൾ—നിങ്ങളോടുള്ള നന്ദി ആദ്യം തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തട്ടെ.

കാരണം, ഈ കഥ എന്‍റേത് മാത്രമല്ല.

ഇത് അവരുടെ വയലുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടെടുത്ത ഒരു കഥയാണ്.

നെല്ല് ഒരു വിളയല്ലെന്ന് വയലിൽ നിന്നാണ് മനസ്സിലായത്

നമ്മൾ നഗരത്തിൽ ഇരുന്ന് നെല്ലിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അത് വളരെ ലളിതമാണ്.

വെള്ള അരി.

ചുവന്ന അരി.

മട്ട അരി.

ബസ്മതി.

അത്രയേയുള്ളൂ എന്ന് തോന്നും.

പക്ഷേ തിരുനെല്ലിയിലെ വയലുകളിൽ കർഷകരോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായത് മറ്റൊന്നാണ്.

നെല്ലിന് പേരുണ്ട്.

ഓരോ പേരിനും ഒരു സ്വഭാവമുണ്ട്.

ഓരോ സ്വഭാവത്തിനും ഒരു മണ്ണുണ്ട്.

ഓരോ മണ്ണിനും ഒരു കാലാവസ്ഥയുണ്ട്.

ഓരോ കാലാവസ്ഥയ്ക്കും അനുയോജ്യമായ ഒരു വിത്തുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു നെൽവിത്തിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ കർഷകൻ അതിന്‍റെ പേരിനൊപ്പം പറയുന്നത്—

“ഇത് വെള്ളം കയറിയാൽ നിൽക്കും...”

“ഇത് കാറ്റത്ത് വീഴില്ല...”

“ഇത് പെട്ടെന്ന് വേവും...”

“ഇതിന് നല്ല രുചിയാണ്...”

“ഇത് കഞ്ഞിക്ക് നല്ലതാണ്...”

“ഇത് പായസത്തിന് ഉപയോഗിക്കും...”

“ഇത് പഴയ ഇനമാണ്...”

“ഇത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പണ്ടുമുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു...”

എന്നിങ്ങനെ.

അതാണ് പുസ്തകത്തിൽ മാത്രം കിട്ടാത്ത കാർഷിക അറിവ്.

തിരുനെല്ലിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഒരു നെല്ലിന്‍റെ യാത്ര

തിരുനെല്ലിയിലെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ശേഖരിച്ച അറിവുകൾ പിന്നീട് ക്രമപ്പെടുത്തി നോക്കിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്—നമ്മുടെ കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ കാർഷികപ്രദേശങ്ങളിലും എത്രയോ അത്ഭുതകരമായ നെൽവൈവിധ്യമാണ് തലമുറകളിലൂടെ നിലനിന്നിരുന്നതെന്ന്.

ആനക്കൊമ്പൻ മുതൽ ആനമോടൻ വരെ.

അടുക്കൻ മുതൽ അതിയൻ വരെ.

ചെന്നെല്ല്, ചെത്താടി, ചെട്ടുവെളിയൻ, ചിറ്റേനി, ചോമാള, ചോമൻ.

ചുവന്ന കായമ, ചുവന്ന നവര.

ഗന്ധകശാല, ഗരുഡൻ സാംബ, ജീരകശാല.

കല്ലാടിയാര്യൻ, കമുകിൻപൂതാല, കനാലി, കന്നി ചെന്നെല്ല്.

കറുത്ത കൊടയൻ, കറുത്ത നവര.

കുടകുവെളിയൻ, കുറുക്കൻ ചിറ്റേനി, കുതിര.

മലയുടുമ്പൻ, മണിപ്പൂർ ബ്ലാക്ക്, മാപ്പിളൈ സാംബ, മുണ്ടൻ.

നവര, നാരോൺ നവര.

ഓർത്താടയൻ, ഒട്ടാൽമുണ്ടൻ.

പാലിയാറൽ, പാൽത്തൊണ്ടി, പാലവെളിയൻ, പരമ്പൻ നവര.

പുനാരൻ, പുഞ്ച കായമ.

പുസ ബസ്മതി.

രക്തചൂഡി, രക്തശാലി.

സീരകസാംബ, തവളക്കണ്ണൻ, തൊന്നൂറാംപുഞ്ച, തുളസിഭോഗ്.

വലിയ ചെന്നെല്ല്, വെള്ളത്തൊണ്ടി, വെള്ളരി...

ഇങ്ങനെ നീളുന്ന ഒരു വലിയ വിത്തുകളുടെ ലോകം.

ഞാൻ ശേഖരിച്ച രേഖയിലും തമിഴ്നാട്, കേരളത്തിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങൾ, കർണാടക, അസം, പശ്ചിമബംഗാൾ, മഹാരാഷ്ട്ര, ഒഡീഷ, മണിപ്പൂർ, പഞ്ചാബ്, ഉത്തർപ്രദേശ്, ബിഹാർ, ഛത്തീസ്ഗഢ്, ഗുജറാത്ത്, ഡൽഹി, തായ്‌ലൻഡ്, വിയറ്റ്നാം തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി നെൽഇനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഈ പേരുകളുടെ പട്ടികയേക്കാൾ വലിയതാണ് അതിന്‍റെ പിന്നിലെ കർഷകന്‍റെ അറിവ്.

വയലിൽ നിന്നുള്ള അറിവ്: “ഏത് നെല്ല് ഏത് മണ്ണിന്?”

അജി തോമസ് ചേട്ടനോടും അജയേട്ടനോടും വയനാട്ടിലെ മറ്റ് കർഷകരോടും സംസാരിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചിന്തിപ്പിച്ച കാര്യം ഇതായിരുന്നു:

“നെല്ല് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് വിളവിന്‍റെ പേരിൽ മാത്രം അല്ല.”

ഏത് വയലാണ്?

വെള്ളം എത്ര കിട്ടും?

വെള്ളം കയറുമോ?

കാറ്റ് കൂടുതലാണോ?

വയൽ താഴ്ന്ന പ്രദേശമാണോ?

ഉയർന്ന പ്രദേശമാണോ?

വരൾച്ച വരുമോ?

വെള്ളക്കെട്ടുണ്ടാകുമോ?

എത്ര ദിവസം കൊണ്ട് കൊയ്യണം?

അരി എങ്ങനെ വേണം?

ഇവയെല്ലാം കർഷകന്‍റെ വിത്തുതെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചില ഇനങ്ങൾ Wetland, ചിലത് Upland, ചിലത് Dryland, ചിലത് Lowland, ചിലത് Highland എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇത് എന്നെ ഒരു വലിയ സത്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി:

നല്ല വിത്ത് എന്നൊന്നില്ല.

നല്ല മണ്ണിന് നല്ല വിത്തുണ്ട്.

നല്ല കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് നല്ല വിത്തുണ്ട്.

നല്ല ഉപയോഗത്തിന് നല്ല വിത്തുണ്ട്.

വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ തോൽപ്പിച്ച നെല്ലുകൾ

വയനാട്ടിലെ വയലുകളിൽ നിന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ രേഖയിലെ വിവരങ്ങളുമായി ചേർത്തുനോക്കിയപ്പോൾ മറ്റൊരു അത്ഭുതം കൂടി മനസ്സിലായി.

നമ്മൾ ഇന്ന് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.

അതിതീവ്രമഴ.

വെള്ളപ്പൊക്കം.

കാറ്റ്.

പക്ഷേ നമ്മുടെ പഴയ വിത്തുകളുടെ ലോകത്ത് ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടാൻ കഴിവുള്ളതായി കർഷകർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന ഇനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചെത്താടി പ്രളയജലത്തെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിവുള്ളതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ചെട്ടുവെളിയൻ പ്രളയജലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

കൈപ്പാട് ചൊവ്വെരി പ്രളയജലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇട്ടിക്കണ്ടപ്പൻ വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

കോലാര്യൻ വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

മുക്കൻ രത്നചൂഡിയും പ്രളയജലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി—

നമ്മുടെ മുൻതലമുറകൾ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിനെ നേരിടാനുള്ള വിത്തുകൾ അവർ കൈവശം വെച്ചിരുന്നു.

കാറ്റിലും വീഴാത്ത നെല്ല്

കർഷകനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു നെല്ലിന്‍റെ സ്വഭാവം പറയുന്നത് പോലും എത്ര കൃത്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാകും.

“കാറ്റത്ത് വീഴില്ല.”

എന്ന് ഒരു കർഷകൻ പറഞ്ഞാൽ അതൊരു ചെറിയ വാചകമല്ല.

അത് ഒരു വയലിന്‍റെ വർഷങ്ങളായുള്ള നിരീക്ഷണമാണ്.

കൊട്ടത്തൊണ്ടി കാറ്റത്ത് വീഴില്ലെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

നളീപങ്ക മറിഞ്ഞുവീഴില്ലെന്നും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

മധുശാല നിഴലിൽ വളരുകയും കാറ്റത്ത് വീഴാതിരിക്കുകയും പള്ളിയാലുകളിൽ കൃഷി ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഇനമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇതാണ് field-level knowledge.

ഒരു കർഷകൻ ഒരു വരിയിൽ പറയുന്നത് ഒരു ഗവേഷകൻ വർഷങ്ങളെടുത്ത് പഠിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമായിരിക്കാം.

“രുചിയാണ് ആദ്യം” എന്ന് വയൽ നമ്മോട് പറയുന്നു

കൃഷിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നാം പലപ്പോഴും വിളവാണ് ആദ്യം പറയുന്നത്.

“എത്ര ക്വിന്‍റൽ കിട്ടും?”

എന്ന ചോദ്യം.

പക്ഷേ കർഷകന്‍റെ അടുക്കളയിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു:

“അരി എങ്ങനെയുണ്ട്?”

രുചിയുണ്ടോ?

വേവാൻ എത്ര സമയം?

ചോറ് എങ്ങനെയാകും?

കഞ്ഞിക്ക് യോജിക്കുമോ?

അവലിന് നല്ലതാണോ?

പായസത്തിന് നല്ലതാണോ?

പലഹാരത്തിന് പറ്റുമോ?

രേഖയിൽ അതിയൻ, ചിറ്റേനി, കുറുക്കൻ ചിറ്റേനി, മുണ്ടൻ, പുനാരൻ തുടങ്ങിയ ഇനങ്ങൾക്ക് രുചിയും പെട്ടെന്ന് ദഹിക്കുന്നതുമായ നാട്ടറിവുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു കൂടുതൽ വേവുള്ളതും ദഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതുമായ ഇനമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്:

കർഷകന്‍റെ നാവും ഒരു ലാബാണ്.

അത് ശാസ്ത്രീയ ലാബിന് പകരമല്ല.

പക്ഷേ ഗവേഷണത്തിന് വഴികാട്ടുന്ന ഒരു വലിയ അറിവുസ്രോതസ്സാണ്.

കഞ്ഞിയുടെ കഥ

തിരുനെല്ലിയിലെ വയലുകളിൽ നിന്ന് കേട്ട കഥകൾ എന്നെ വീണ്ടും നമ്മുടെ പാരമ്പര്യ ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.

കഞ്ഞി.

ഇന്ന് ചിലർ കഞ്ഞിയെ ഒരു സാധാരണ ഭക്ഷണമായി കാണുന്നു.

പക്ഷേ നമ്മുടെ മുൻതലമുറയ്ക്ക് കഞ്ഞി ഒരു ജീവിതഭക്ഷണമായിരുന്നു.

അംബിമോഹർ കുട്ടികൾക്ക് കഞ്ഞി വെച്ച് നൽകുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അരുപതാം കുറുവൈ കഞ്ഞിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരമ്പരാഗത ഉപയോഗമുള്ള ഇനമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പാലക്കാടൻ മട്ട പള്ളിയാലുകളിൽ കൃഷി ചെയ്യുകയും പനിക്ക് കഞ്ഞി വെച്ച് കുടിക്കാമെന്ന നാട്ടറിവും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

തവളക്കണ്ണൻ കർക്കിടക കഞ്ഞിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇവയെല്ലാം ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ചികിത്സാ തെളിവുകളായി കാണേണ്ടതില്ല.

പക്ഷേ അവ നമ്മുടെ ഭക്ഷണചരിത്രത്തിന്‍റെ രേഖകളാണ്.

നവരയുടെ കഥ

നവര എന്ന പേര് കേരളത്തിന്‍റെ കാർഷിക ഓർമ്മയിൽ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുള്ളതാണ്.

ചുവന്ന നവര.

കറുത്ത നവര.

നാരോൺ നവര.

പരമ്പൻ നവര.

രേഖയിൽ വിവിധ നവര ഇനങ്ങളും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉപയോഗങ്ങളും കാണാം.

ചുവന്ന നവര 100 ദിവസത്തെ ഇനമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

നാരോൺ നവരയ്ക്ക് പാലരിക്കഞ്ഞി, പൈൽസ്, മൂത്രാശയ രോഗങ്ങൾ, അൾസർ, വേദന തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരമ്പരാഗത ഉപയോഗങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇവയെ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു പഴയ സമൂഹത്തിന്‍റെ ഭക്ഷണ-ഔഷധ അറിവിന്‍റെ രേഖ എന്ന നിലയിലാണ്.

കറുത്ത അരിയും ചുവന്ന അരിയും – നിറത്തിന് പിന്നിലെ കഥ

നെല്ലിന്‍റെ നിറവും അതിന്‍റെ ഒരു കഥയാണ്.

കറുത്ത അരി.

ചുവന്ന അരി.

സെമി-ബ്രൗൺ അരി.

വെള്ള അരി.

വയലറ്റ് നിറം.

ക്രീമി വൈറ്റ്.

ഇങ്ങനെ വൈവിധ്യം.

ബർമ ബ്ലാക്ക്, കാലബത്തി, കാലബെട്ടി, കാലനമക്, മണിപ്പൂർ ബ്ലാക്ക്, രക്തചൂഡി, രക്തശാലി, സിദ്ധസന്ന തുടങ്ങിയ നിരവധി നിറവ്യത്യാസങ്ങൾ രേഖയിൽ കാണാം.

ചില ഇനങ്ങൾക്ക് ആന്‍റിഓക്സിഡന്‍റുകൾ, വിറ്റാമിനുകൾ, ധാതുക്കൾ, വിവിധ ആരോഗ്യപരമായ നാട്ടറിവുകൾ തുടങ്ങിയ കുറിപ്പുകളും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇവ ശാസ്ത്രീയമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിന് പ്രത്യേകം പോഷക-ക്ലിനിക്കൽ പഠനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്:

നിറങ്ങളുടെ ഈ വൈവിധ്യം നമ്മുടെ വിത്തുസമ്പത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്.

നെല്ലിന്‍റെ കഥയിൽ സ്ത്രീയും അടുക്കളയും ഉണ്ട്

വയലിൽ കർഷകൻ വിത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, അതിന്‍റെ അവസാന വിധി പലപ്പോഴും അടുക്കളയിലായിരുന്നു.

“ഇത് പായസത്തിന് നല്ലതാണ്.”

“ഇത് അവലിന് നല്ലതാണ്.”

“ഇത് കഞ്ഞിക്ക് നല്ലതാണ്.”

“ഇത് ചോറിന് നല്ലതാണ്.”

“ഇത് പെട്ടെന്ന് വേവും.”

“ഇതിന് രുചി കൂടുതലാണ്.”

ഇങ്ങനെയുള്ള തീരുമാനങ്ങളിൽ തലമുറകളായി സ്ത്രീകളുടെ അറിവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നെൽവിത്ത് സംരക്ഷണം എന്നത് കർഷകന്‍റെ മാത്രം ജോലി അല്ല.

അത്:

കർഷകന്‍റെ അറിവും,

അമ്മയുടെ അടുക്കളയും,

മുത്തശ്ശിയുടെ ഓർമ്മയും,

കുട്ടിയുടെ ഭക്ഷണവും

ഒന്നിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രവർത്തിയാണ്.

ഒരു നെല്ലിന്‍റെ വില എത്ര?

ഇതാണ് എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചിന്തിപ്പിച്ച ചോദ്യം.

ഒരു കിലോ അരിക്ക് വിപണിയിൽ ₹100, ₹150, ₹200 എന്നിങ്ങനെ വില നിശ്ചയിക്കാം.

പക്ഷേ ഒരു പരമ്പരാഗത വിത്തിന്‍റെ വില എങ്ങനെ അളക്കും?

അതിന്‍റെ വിളവ് മാത്രം നോക്കിയാൽ മതിയോ?

അല്ല.

അത് ഏത് മണ്ണിൽ വളരും?

വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കുമോ?

കാറ്റത്ത് വീഴുമോ?

എത്ര ദിവസം കൊണ്ട് വിളയും?

എത്ര ചിനപ്പ് ഉണ്ടാകും?

രുചി എങ്ങനെയാണ്?

പായസത്തിന് യോജിക്കുമോ?

കഞ്ഞിക്ക് യോജിക്കുമോ?

അവലിന് യോജിക്കുമോ?

സുഗന്ധമുണ്ടോ?

കർഷകന്‍റെ  നാട്ടറിവിൽ അതിന് എന്ത് സ്ഥാനം?

ഇവയെല്ലാം കൂടി ചേർന്നതാണ് അതിന്‍റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം.

വയനാട്ടിലെ കർഷകർ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം

തിരുനെല്ലിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ എന്‍റെ കൈയിൽ വിത്തുകൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.

ചില ചോദ്യങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.

നമ്മൾ ഇത്രയും വൈവിധ്യമുള്ള വിത്തുകളെ എവിടെയാണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില പേരുകൾ ഇന്ന് പഴയ കർഷകരുടെ ഓർമ്മയിൽ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് വിപണി കുറച്ച് ഇനങ്ങളെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് കർഷകന്‍റെ field-level knowledge രേഖപ്പെടുത്താതെ പോകുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു കർഷകന്‍റെ അനുഭവം പലപ്പോഴും “ശാസ്ത്രീയമല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിനിർത്തുന്നത്?

എനിക്ക് തോന്നുന്നു—

കർഷകന്‍റെ അറിവ് ശാസ്ത്രത്തിന് എതിരല്ല.

അത് പലപ്പോഴും ശാസ്ത്രം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങളുടെ ആദ്യരേഖയാണ്.

അജി തോമസിനും അജയേട്ടനും വയനാട്ടിലെ കർഷകർക്കും നന്ദി

ഈ കഥ ഇവിടെ പറയുമ്പോൾ ഞാൻ പ്രത്യേകം നന്ദി പറയേണ്ട ചില മനുഷ്യരുണ്ട്.

NJATTADI FPC-യുടെ ചെയർമാൻ, മഹത്തായ കർഷകൻ ശ്രീ. അജി തോമസ്.

തിരുനെല്ലിയുടെ മണ്ണിനെയും കൃഷിയെയും വിത്തിനെയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ ഭാഗമാക്കിയ ഒരു കർഷകൻ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങൾ എനിക്ക് വലിയൊരു പഠനാനുഭവമായിരുന്നു.

അതിനൊപ്പം,

വയനാട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ട അജയേട്ടൻ, അവിടുത്തെ മറ്റ് കർഷക സഹോദരങ്ങൾ,വയലിന്‍റെ അറിവ് പങ്കുവെച്ച എല്ലാവരും—

നിങ്ങളോടും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.

നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും എനിക്ക് ഒരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു.

ഒരു പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ച അറിവിനേക്കാൾ, ഒരു കർഷകൻ സ്വന്തം വയലിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞ ഒരു വാക്കിന് ചിലപ്പോൾ മറ്റൊരു ആഴമുണ്ട്.

കാരണം അത് അനുഭവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്.

തിരുനെല്ലിയിൽ നിന്ന് അട്ടപ്പാടിയിലേക്ക്

വയനാട്ടിലെ ഈ അനുഭവം എന്നെ അട്ടപ്പാടിയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിപ്പിച്ചു.

തിരുനെല്ലിയിൽ നിന്ന് അട്ടപ്പാടിയിലേക്ക് ദൂര കൂടുതൽ ഉണ്ടാകാം.

പക്ഷേ ഒരു കർഷകന്‍റെ മനസ്സിന് ഒരു സാമ്യമുണ്ട്:

മണ്ണിനെ വായിക്കുക.

കാലാവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കുക.

വിത്തിനെ സംരക്ഷിക്കുക.

ഭക്ഷണത്തെ ആദരിക്കുക.

അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും കൈമാറുക.

അട്ടപ്പാടിയിലെ ഓരോ ഉന്നതിക്കും ഇതുപോലെ എത്ര കഥകൾ ഉണ്ടാകും?

എത്ര പഴയ വിത്തുകൾ?

എത്ര മറന്നുപോയ ഭക്ഷണങ്ങൾ?

എത്ര കൃഷിരീതികൾ?

എത്ര ഔഷധ സസ്യജ്ഞാനം?

എത്ര മണ്ണറിവ്?

എത്ര മഴയുടെ ഓർമ്മ?

എത്ര കർഷക കഥകൾ?

അവ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ട സമയമാണിത്.

വിത്ത് ബാങ്കിനേക്കാൾ വലിയതാണ് “അറിവ് ബാങ്ക്”

നമ്മൾ വിത്ത് ബാങ്കുകൾ സ്ഥാപിക്കണം.

തീർച്ചയായും.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം Knowledge Bank കൂടി വേണം.

ഓരോ വിത്തിനോടൊപ്പവും അതിന്‍റെ കഥയും രേഖപ്പെടുത്തണം:

വിത്തിന്‍റെ പേര് → കർഷകൻ → ഉന്നതി → മണ്ണ് → കാലാവസ്ഥ → വിതയ്ക്കുന്ന സമയം → വിളവെടുപ്പ് → വിളവ് → ഭക്ഷണ ഉപയോഗം → പ്രത്യേകത → നാട്ടറിവ് → വിത്ത് സംരക്ഷണരീതി.

ഇത് ഒരു ഡാറ്റാബേസ് മാത്രമല്ല.

ഒരു ജനതയുടെ കാർഷിക ആത്മകഥയാണ്.

ഒരു കിലോ അരിയുടെ പാക്കറ്റിൽ ഒരു കർഷകന്‍റെ കഥ വേണം

നാളെ ഒരു പരമ്പരാഗത അരി വിപണിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അതിന്‍റെ പാക്കറ്റിൽ വെറും:

“Traditional Rice – 1 kg”

എന്ന് മാത്രം എഴുതരുത്.

അതിനൊപ്പം എഴുതണം:

“ഈ നെല്ല് ആരുടെ വയലിൽ വളർന്നു?”

“ഏത് മണ്ണിൽ?”

“എത്ര തലമുറയായി ഈ വിത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നു?”

“എന്തിനാണ് ഈ അരി പ്രശസ്തം?”

“എങ്ങനെ പാചകം ചെയ്യണം?”

അപ്പോൾ ഉപഭോക്താവ് അരി വാങ്ങുകയല്ല.

അവൻ ഒരു കർഷകന്‍റെ കഥയാണ് വാങ്ങുന്നത്.

അവസാനമായി – തിരുനെല്ലിയിലെ ആ യാത്ര എനിക്ക് നൽകിയ തിരിച്ചറിവ്

തിരുനെല്ലിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം ഇതാണ്:

വിത്ത് കർഷകന്‍റെ കൈയിലുള്ള ഒരു ധാന്യം മാത്രമല്ല.

അത് ഒരു ഓർമ്മയാണ്.

അത് ഒരു ചരിത്രമാണ്.

അത് ഒരു സാധ്യതയാണ്.

അത് ഒരു ഭാവിയാണ്.

അജി തോമസ് ചേട്ടനെപ്പോലുള്ള കർഷകരും, അജയേട്ടനെപ്പോലുള്ള കർഷക സുഹൃത്തുക്കളും, വയനാട്ടിലെ അനേകം കർഷകരും അവരുടെ വയലുകളിൽ നിന്ന് പങ്കുവെക്കുന്ന അറിവുകൾ നമ്മൾ രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയാൽ, ഒരു ദിവസം വിത്തിനൊപ്പം അതിന്‍റെ കഥയും നഷ്ടപ്പെടും.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഞാൻ ആ വയലുകളിൽ നിന്ന് കേട്ട കഥയെ ഒരു ചെറിയ അഭ്യർത്ഥനയായി കൂടി കാണുന്നു:

കർഷകന്‍റെ അറിവ് രേഖപ്പെടുത്തുക.

പഴയ വിത്തുകളെ കണ്ടെത്തുക.

അവ വീണ്ടും കൃഷി ചെയ്യുക.

ഭക്ഷണസംസ്കാരം സംരക്ഷിക്കുക.

കുട്ടികൾക്ക് ആ കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക.

കാരണം—

ഒരു വിത്ത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഒരു ധാന്യം മാത്രമല്ല നഷ്ടപ്പെടുന്നത്;

ആ വിത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു തലമുറയുടെ അറിവാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.”**

തിരുനെല്ലിയിലെ വയലുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ശേഖരിച്ച അറിവിനും, അത് പങ്കുവെച്ച NJATTADI FPC ചെയർമാൻ ശ്രീ. അജി തോമസ്, അജയേട്ടൻ, വയനാട്ടിലെ മറ്റു കർഷക സഹോദരങ്ങൾ എന്നിവർക്കും ഈ ലേഖനം സമർപ്പിക്കുന്നു.

അവരുടെ വയലിലെ അറിവാണ് ഈ കഥയുടെ വിത്ത്.ഞാൻ ചെയ്തത് അതിന് വാക്കുകൾ നൽകുക മാത്രമാണ്.

രഞ്ജിത്ത് രാമൻ

ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ (CEO)

ATFAM – Attappadi Tribal Farmers Association for Millets

മിനി സിവിൽ സ്റ്റേഷൻ, അഗളി, പാലക്കാട്, കേരളം – 678581